miércoles, mayo 07, 2008
sábado, abril 19, 2008

O BAZAR DA MARCIA E DA NEIDE_O meu post-it para o concurso de fotografias da exposiçao " Post-it City. Ciutats Ocasionals " do CCCB., selecionada e publicada no site do mesmo CCCB.
martes, abril 01, 2008
jueves, marzo 27, 2008
viernes, marzo 14, 2008

É uma pena que a Piauí já nao permite mais o acesso online das reportagens antigas...

La Audiencia Nacional avala el uso del catalán en sus juicio.
Sentido común. Los imputados tienen el derecho de hablar en catalán en la Audiencia Nacional. Esa la conclusión unánime de los magistrados que integran el pleno de la sala penal..[mas]
En caso de aplicarse, la política de reciprocidad sería mucho más dura que las actuales exigencias ya que, además del billete de vuelta y reserva de hotel, los agentes brasileños exigirían a los españoles cartas de invitación y seguros de viaje por 20.000 euros. Este responsable de Exteriores condicionó la entrada en vigor de esa "reciprocidad" a la evolución del "comportamiento de las autoridades españolas de aquí en adelante"... [saiba mais]
miércoles, marzo 12, 2008
Tem até uma web no youtube: http://www.youtube.com/user/heroisborn
viernes, marzo 07, 2008
Tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun
-Si?
-El cartero del banco!
Bzzz, click.
Péééééééééééééééééééééééé...
Tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun
-Si?
-El cartero del Ayuntamiento!
Bzzz, click.
Péééééééééééééééééééééééé...
Tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun
-Si?
-Correooo comerciallllllllllllllllll...
-No, gracias.
Péééééééééééééééééééééééé...
Tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun tun
-Si?
-Carterooooooooo!
Bzzz, click.
jueves, marzo 06, 2008
La Sociedad Estatal de Conmemoraciones Culturales (SECC), adscrita al Ministerio de Cultura, presenta 2008 Culturas: una exposición y una convocatoria de premios en internet de Cortos, Música, Fotografia, VideoArt y Net.Art, una iniciativa articulada en torno a cinco grandes temas y que se celebra con motivo del año Europeo del Diálogo Intercultural. [ más..]
martes, marzo 04, 2008
Un poquito de Leonard Cohen, en sus dos versiones...
"A Thousand Kisses Deep"
The ponies run, the girls are young,
The odds are there to beat.
You win a while, and then it’s done –
Your little winning streak.
And summoned now to deal
With your invincible defeat,
You live your life as if it’s real,
A Thousand Kisses Deep.
I’m turning tricks, I’m getting fixed,
I’m back on Boogie Street.
You lose your grip, and then you slip
Into the Masterpiece.
And maybe I had miles to drive,
And promises to keep:
You ditch it all to stay alive,
A Thousand Kisses Deep.
And sometimes when the night is slow,
The wretched and the meek,
We gather up our hearts and go,
A Thousand Kisses Deep.
Confined to sex, we pressed against
The limits of the sea:
I saw there were no oceans left
For scavengers like me.
I made it to the forward deck.
I blessed our remnant fleet –
And then consented to be wrecked,
A Thousand Kisses Deep.
I’m turning tricks, I’m getting fixed,
I’m back on Boogie Street.
I guess they won’t exchange the gifts
That you were meant to keep.
And quiet is the thought of you,
The file on you complete,
Except what we forgot to do,
A Thousand Kisses Deep.
And sometimes when the night is slow,
The wretched and the meek,
We gather up our hearts and go,
A Thousand Kisses Deep.
The ponies run, the girls are young,
The odds are there to beat.
sábado, marzo 01, 2008

Originally built in 1957 in Illinois, the Duncan house was relocated on the Polymath Park Resort in Pennsylvania. It is one of Wright's Usonian Houses and is now open for visitors who wants more than a one-hour guided tour. You cand do your reservation here.
If you want to keep yourself in an architecture trip, you can also visit Fallingwater, Wright's masterpiece located near by, and also another Usonian house, the Kentuck Knob. Or if you want to see great art, you can visit the Andy Warhol Museum in Pittsburgh, Warhol's birth city.
If the budget don't allow a night at the Duncan House, I recommend this funny motel The Log Cabin Motel, especially if you like animals, because the Living Treasures Animal Park is located next to .

Microsoft baja el precio de Windows Vista
La compañía quiere aumentar las ventas del sistema operativo y lo abarata un 40% (por Carmen Jane)
Brasil ficará sem redução no preço Windows Vista, diz Microsoft
da Folha Online
A Microsoft anunciou nesta sexta-feira (29) que reduzirá o preço de seu sistema operacional Windows Vista a partir de 1º de março --mas a medida não valerá para o Brasil...(Continua...)
lunes, febrero 11, 2008

Rua da recém atacada cidade de Ndjamena, capital de Chad.
Uma nova artista descoberta, de quem vale a pena conhecer o esforçoso trabalho.
viernes, enero 25, 2008
viernes, enero 18, 2008
jueves, enero 17, 2008

A violência no Rio de Janeiro, acabou virando brincadeira, ou entretenimento canalha, como o mesmo criador define...
http://www.jogowarinrio.blogspot.com/
viernes, enero 11, 2008
¡Viva España!
Cantemos todos juntos
con distinta voz
y un solo corazón.
Ama a la Patria
pues sabe abrazar,
bajo su cielo azul,
pueblos en libertad.
¡Viva España!
Desde los verdes valles
al inmenso mar,
un himno de hermandad.
Gloria a los hijos
que a la Historia dan
justicia y grandeza,
democracia y paz.
Es que todavía no se han enterado de que España no es una patria, sino una mezcla de culturas distintas en un mismo territorio demarcado, que no pueden formar una unidad? Que no habrá nunca un solo corazón ( y mejor que no lo haya), y que nunca amaran a la patria aquellos que no se sienten, para nada, españoles? Y antes que de hablen de pueblos en libertad, mejor que comprendan el significado de la palabra libertad. Democracia, ai la democracia....
Como una pequeña comparativa, me gustaria resaltar la poética del himno de Brasil ( wiki en castellano y wiki en portugues). La aclamación por la libertad que vino con la independecia de Brasil como colonia de Portugal, y la esperanza de un futuro que podía haber sido lo que nunca llegó a ser...Y así ( video) acabamos.
Si alguien estubiera interesado en comprar la casa Vicens de Gaudi, ya lo puede hacer desde la pagina web casavicens.es (en ingles, ruso, japones, chino y arabe). El precio inicial es de 30 millones de euros.
martes, enero 08, 2008
lunes, enero 07, 2008
Ou será, simplesmente, o consumo da liberdade?
viernes, enero 04, 2008
If redemption fails, you can still use the free bathroom
Jan 3rd 2008 | SÃO PAULO
From The Economist print edition
Edir Macedo (pictured below) and his Universal Church have prospered by offering a religion “of results” to the upwardly mobile
THE Tuesday-lunchtime exorcism at the São Paulo cathedral of the Universal Church of the Kingdom of God is well-attended, as always. On stage a woman in a brown trouser suit is moaning into a microphone, her back to the audience. Her voice flits uncontrollably between gruff low tones and high-pitched squeaks. This is the devil talking. He has been with her ever since the mistress of her philandering husband went to an African cult and put a spell on her. The congregation prays, the priest puts his hands on her and the devil is cast out, leaving its former host exhausted and shivering.
Brazil is fertile land for Pentecostalism, a strain of Christianity characterised by the belief that God performs miraculous works for his faithful so regularly that they can be written into a timetable. The best guess of the World Christian Database, an American statistical service, is that Brazil has 24m Pentecostal Christians, compared with 5.7m in the United States, where modern Pentecostalism began.
The Universal Church is only the third-biggest Pentecostal group in Brazil, but it is the most ambitious. It has branches in 172 countries, but in Brazil it also has its own political party (the Partido Republicano Brasileiro, or PRB) and owns Rede Record, the second-largest television network (which includes a 24-hour news channel).
The man behind this religious conglomerate is Edir Macedo, known by his followers as “the Bishop”. One of the world's most successful religious entrepreneurs, he does not give interviews. But two of his journalists have recently published his authorised biography, “The Bishop: the Revelatory Story of Edir Macedo”.
Despite the subtitle, the book gives little away. He describes his arrest for charlatanism in 1992 as a blow “like a heart attack”, but does not deal with the substance of the allegation (he was released after just 12 days). The book is long on trivia (Mr Macedo confides that his favourite cologne is Acqua di Parma and discusses his large collection of Italian silk ties). But there is nothing on the church's finances.
Mr Macedo was born to a fairly comfortable middle-class family that became less so when his father died. He and his brothers hawked snacks made by their mother round the industrial districts of São Cristovão, in Rio de Janeiro state. Mr Macedo got his first regular job in the Rio state lottery, thanks to a family political connection. He studied at night. His description of his conversion from Catholicism is oddly muted.
From its foundation in 1977, the Universal Church has stressed that the faithful would be rewarded for sacrifices, usually of a financial kind. Followers are asked to give 10% of their income; “the church of results” will then reward them with blessings, in the form of miraculous healing, or success for their families or at work. Church services often revolve around testimonies of such results. “Offerings [to God] are investments,” says Mr Macedo.
Selling prosperity theology to the poor attracts criticism from those who believe that the Universal Church exploits the credulity of the desperate. In his book Mr Macedo defends himself robustly. Those who earn nothing can still come to services and enjoy the large air-conditioned hall and a clean bathroom without paying. They may go away determined to succeed, and might even give up drinking, stop beating their wives and join the church. “Whom have I harmed? That is the question: whom have I harmed?” He attacks the Catholic Church for eulogising poverty.
Mr Macedo's success has brought growing influence in Brazilian public life. He has built Rede Record, bought for $45m in 1990, into a powerful rival to Globo, the country's leading broadcaster. Though the Universal Church provides a captive audience for its religious programming, Record has grown mainly by showing popular American shows and investing in its own telenovelas (soaps). It has secured exclusive rights to the Beijing Olympics.
The PRB, founded in 2005, has only four of the 513 seats in the federal Chamber of Deputies. It is driven by pragmatism rather than by ideology (it is not hostile to abortion, for example). Its main purpose appears to be to defend the interests of the Universal Church by deterring attacks from its powerful enemies, which include the Catholic church and Globo.
Preaching in his São Paulo cathedral, Mr Macedo is soothing, his message backed by rising chords played on a synthesiser. He asks the congregation to talk to God, and a couple of thousand private conversations resonate in the hall. Some people start to cry, others hold their arms aloft. Then the Bishop gets on to the subject of offerings. To sacrifice is divine, he tells the congregation. Maybe so, but to devise ingenious business models is human.
martes, diciembre 18, 2007
Una de la piezas de arte de Alexander Calder es este video sobre La Magia del Circo.
Aprovecho para recordar que desde esta página, Ubuweb, se pueden mirar películas producidas por los mismos artistas del surrealismo y de otras vanguardas. Salvador Dali, Man Ray, Calder, Buñuel, Duchamp (Anemic Cinema!), Yoko Ono, Richard Serra etc..
Recomiendo Regen, de Jovis Ivens.
martes, diciembre 04, 2007
TURBE_http://www.turbe.blogspot.com/
Vai entrar na minha lista de Achados e Imperdíveis...
jueves, noviembre 29, 2007
miércoles, noviembre 28, 2007

domingo, noviembre 25, 2007
Já sábado, a coisa mudou. Foi a vez de Josh Rouse. Tenho que dizer que é quase um popzinho barato. Mas fica no quase. Certos pontos chamaram a atenção, entre eles a voz, de leve rouca. Deixo uma pequena mostra do que soa mais diferente de sua música...
miércoles, noviembre 14, 2007

He saw her on the subway and decided to put this sketch on a website. Two days later, a friend of her recognized her...

domingo, noviembre 04, 2007
Para ler a crônica completa do Washington Post, clique aqui.
Para ler a crônica em português, clique aqui.
Para ler uma reportagem no El Pais, clique aqui.
miércoles, octubre 31, 2007
Reclamaçao: faço uma pequena reclamaçao no Ajuntament de Barcelona ( prefeitura) pela seguinte pagina web: http://www.bcn.es/ajuntamentescolta/catala/incidencies.htm (tema: Segurança e Mobilidade, subtema Ocupaçao Via Publica). Afirmo que essa empresa está abusando do espaço público, atrapalhando o transito das pessoas, e no funcionamento correto da calçada.
Conclusao: no dia seguinte, passo por ali e as vans estao estacionadas na rua. Nenhuma van na calçada. E o transito flui. Nao sei se foi a minha reclamaçao, mas de uma maneira ou outra funcionou. Vale a pena botar a boca no trombone. Mas tem que ir atras. A cidade é dos que a habitam e é controlada pelos que a governam.
Duvida: será que em Sao Paulo também funcionaria assim? Dizemos que nao, que isso é coisa do primeiro mundo. Mas o problema é que nao sabemos. Por comodidade, nao reclamamos. Por preguiça, nao lutamos. E por desleixo, preferimos acreditar que nós nao formamos parte da cidade. Assim somos. A preguiça é a caracteristica principal do terceiro mundo. Assim que, acostumada ao primeiro mundo, e sempre com uma pulga atras da orelha, fui atras disso.
Resposta: A pagina da Prefeitura de Sao Paulo também tem seu link da reclamaçao http://sac.prefeitura.sp.gov.br/ . Por diferentes temas, e subtemas, escolha o melhor! E ponha a boca no trombone de uma vez por todas!!!
PS: e esperar (rezar) que funcione!
viernes, octubre 26, 2007
martes, octubre 23, 2007

Ya se puede ver el programa Silenci? de TV3 por Podcast!! EEEEEE!!!!
http://www.tv3.cat/silenci/podcast.html
viernes, octubre 19, 2007

O artista Titifreak é pixador por excelencia de ruas e vitrines de Sao Paulo. Com nome conhecido mundialmente, Titifreak já passou pela Inglaterra, França, New York e Japao, de onde descende. Sua arte é simplesmente intensa!! Sem falar na técnica!!
A exposicao "Ruas de São Paulo: A Survey of Brazilian Street Art From São Paulo" na galeira do newyorquino Jonathan Levine reuniu obras de outros " street artists" brasileiros. Pelo site, é possivel conferir algumas das obras dessa galera!
jueves, octubre 18, 2007

El litro de la leche, alimento básico de cada dia, ha subido de 0,77€ a 1€ en pocas semanas...
Intrigada, googleé "subida de precios de la leche" y aqui estan algunos de los resultados...
http://www.lavanguardia.es/lv24h/20071008/53400757656.html
http://www.facua.org/facuainforma/2007/8octubre2007.htm
martes, octubre 16, 2007
http://www.elmundo.es/elmundo/2007/09/05/suvivienda/1188990278.html
lunes, octubre 15, 2007
No te jode! Les propondré que anuncien la próxima vez. O que cuando entres en la pagina web para comprar el billete, que salga un anuncio parpadeante que dice “Atención! Atención! Nueva normativa vigente antiterrorista!”. Vaya, lo que se suele hacer ultimamente. Pero es que era tan evidente que había una normativa nueva, que me quede como tonta mirando al conductor, pensando que como podría ser que no me hubiera enterado!
Total, que como solo llevaba el ordenador y unas bragas, deje la mochila abajo, pero solo con las bragas, porque el ordenador me lo traje encima. Así que ahora mismo, me encantaría poder hacer volar este autobús con mi ordenador. Es que vaya sociedad en la que vivimos. Neuróticos. Estoy harta de los neurotismos y de las putas normativas. Pero creo que solamente nos enteraremos de todo esto el día que nos sorprendamos con scanners de estos anti-todo delante de nuestras propias casas.
Y luego se joden con los sistemas gubernamentales ( incluyese religión en esta propia definición). Que si democracia, que si Bush, que si republicanos, que si comunistas, que si socialismo, que si terroristas, que si dictadores, etc...! Es que Cuba no va bien! Están desesperados!! ¿Y estos de Korea del Norte? Coño, que tienen bombas nucleares! Y donde van los inmigrantes de Europa del Este? En busca de la felicidad en forma de lata de Coca-Cola y patatas Ruffles. Y Huguito? Pero donde va!! Intentando sacrificar al capitalismo por otro comunismo dictatorial. Y Viva la Revolución!! ¿Pero que revolución? Me cachis! Me he perdido.
Total, que me da pena! Adonde vamos y por donde vamos. Porque la verdad es que no encuentro ninguna felicidad en una lata de Coca-Cola. Así que, mejor mirar alrededor y ver si vale la pena...bueno, lo que se hace cada día. Para mi no vale, y me cuesta aceptar.
ps: a la vuelta subí al autobús con mi mochila tan tranquilamente...
jueves, octubre 11, 2007
AS TRÊS PALAVRAS MAIS ESTRANHAS
Quando eu falo a palavra Futuro,
a primeira sílaba já pertence ao passado.
Quando eu falo a palavra Silêncio,
o destruo.
Quando eu falo a palavra Nada,
crio algo que nenhum não-ser comporta.
por Wislawa Szymborska
martes, octubre 09, 2007
Fundamental para arquitectos (viajeros o no) y demás simpatizantes!
Se busca arquitectura moderna en Europa.
Por proyectos, por arquitectos, por ciudad...
Saber donde estan exatamente, su pagina web, horarios de apertura, si es publico o privado, como llegar, y datos basicos.
Imprescindible!
http://www.mimoa.eu/
domingo, octubre 07, 2007
If you are interested in learing a little bit more about the blues, Buddy Guy (a great blues man) explains it at this web page...
http://64.78.16.63/citytours/chicago/blues.html
You can take an audio tour through Chicago' Blues at the web or you can also download it ( avaiable in spanish too)!
Enjoy the blues!
sábado, octubre 06, 2007
- Qual deles?
- O que tinha pensado em morrer num domingo.
- Gostei também. Tive a sensação chegando da zona leste...
- Queria escrever algo sobre a tal da sobrevivencia, e sobre a morte. Mas quando li teu texto, fiz dele um pouco meu.
- Que ótimo!
- Estou com medo da velhice.
- Sei bem.
- Muito.
- Todo mundo da nossa idade tá. Muito louco isso, não? Chegou a hora de entender que não é pra sempre. de que vem a decadência.
- Nao importa a morte na verdade...
- Isso está muito forte em mim também. Não mesmo. a morte em vida é a que importa…
- Importa isso...a decadencia.
- Essa dói. Deixar de ser, sendo.
- O não poder quase pensar......o nao lembrar das coisas....o existir só por existir. Deixar de ser, sendo. Totalmente. Não quero. Acho que acabo com a minha vida antes.
- Pensei nisso...Mas, aí, me perguntei, será que não é da própria natureza humana ir aceitando? Mesmo quando imaginamos que não vamos conseguir?
- Será?
- Então, acho que sim.
- Seria mais fácil de aceitar.
- Escrevi um texto sobre a falta de memória...O médido termina dizendo: não se preocupe, que, logo mais, você vai deixar de lembrar que havia o que esquecer. E o carinha, que é jovem, sai inconformado. uma esclerose precoce.
- Seria bom esquecer de tudo.
- É essa a promessa do médico.
- Mas sem se lamentar que esqueceu de tudo!
- Essa é a cura que ele entrega. exato. Porque você não lembra que há o que esquecer.
- Tem gente que lamenta...sempre....toda hora...vivi disso....da lembrança.
- Hummmm.... ruim. Bem ruim.
- Sim sim...
- Vamos ser intensos! enquanto formos!
- Sera que vamos conseguir!?
- E morrer mais cedo, se for preciso…
viernes, octubre 05, 2007
miércoles, octubre 03, 2007
lunes, octubre 01, 2007
e mais: Susan Linn da Universidade de Harvard fala sobre a relaçao criança/publicidade.... http://www.youtube.com/watch?v=uyyiP0dlmH0
viernes, septiembre 28, 2007

martes, septiembre 25, 2007
viernes, septiembre 21, 2007
MANIFESTO ANTROPÓFAGO
Só a antropofagia nos une. Socialmente. Economicamente. Filosoficamente.
Única lei do mundo. Expressão mascarada de todos os individualismos, de todos os coletivismos. De todas as religiões. De todos os tratados de paz.
Tupi, or not tupi that is the question.
Contra todas as catequeses. E contra a mãe dos Gracos.
Só me interessa o que não é meu. Lei do homem. Lei do antropófago.
Estamos fatigados de todos os maridos católicos suspeitosos postos em drama. Freud acabou com o enigma mulher e com outros sustos da psicologia impressa.
O que atropelava a verdade era a roupa, o impermeável entre o mundo interior e o mundo exterior. A reação contra o homem vestido. O cinema americano informará.
Filhos do sol, mãe dos viventes. Encontrados e amados ferozmente, com toda a hipocrisia da saudade, pelos imigrados, pelos traficados e pelos touristes. No país da cobra grande.
Foi porque nunca tivemos gramáticas, nem coleções de velhos vegetais. E nunca soubemos o que era urbano, suburbano, fronteiriço e continental. Preguiçosos no mapa-múndi do Brasil.
Uma consciência participante, uma rítmica religiosa.
Contra todos os importadores de consciência enlatada. A existência palpável da vida. E a mentalidade pré-lógica para o Sr. Lévy-Bruhl estudar.
Queremos a Revolução Caraiba. Maior que a Revolução Francesa. A unificação de todas as revoltas eficazes na direção do homem. Sem n6s a Europa não teria sequer a sua pobre declaração dos direitos do homem.
A idade de ouro anunciada pela América. A idade de ouro. E todas as girls.
Filiação. O contato com o Brasil Caraíba. Ori Villegaignon print terre. Montaig-ne. O homem natural. Rousseau. Da Revolução Francesa ao Romantismo, à Revolução Bolchevista, à Revolução Surrealista e ao bárbaro tecnizado de Keyserling. Caminhamos..
Nunca fomos catequizados. Vivemos através de um direito sonâmbulo. Fizemos Cristo nascer na Bahia. Ou em Belém do Pará.
Mas nunca admitimos o nascimento da lógica entre nós. Contra o Padre Vieira. Autor do nosso primeiro empréstimo, para ganhar comissão. O rei-analfabeto dissera-lhe : ponha isso no papel mas sem muita lábia. Fez-se o empréstimo. Gravou-se o açúcar brasileiro. Vieira deixou o dinheiro em Portugal e nos trouxe a lábia.
O espírito recusa-se a conceber o espírito sem o corpo. O antropomorfismo. Necessidade da vacina antropofágica. Para o equilíbrio contra as religiões de meridiano. E as inquisições exteriores. Só podemos atender ao mundo orecular.
Tínhamos a justiça codificação da vingança. A ciência codificação da Magia. Antropofagia. A transformação permanente do Tabu em totem.
Contra o mundo reversível e as idéias objetivadas. Cadaverizadas. O stop do pensamento que é dinâmico. O indivíduo vitima do sistema. Fonte das injustiças clássicas. Das injustiças românticas. E o esquecimento das conquistas interiores.
Roteiros. Roteiros. Roteiros. Roteiros. Roteiros. Roteiros. Roteiros.
O instinto Caraíba.
Morte e vida das hipóteses. Da equação eu parte do Cosmos ao axioma Cosmos parte do eu. Subsistência. Conhecimento. Antropofagia.
Contra as elites vegetais. Em comunicação com o solo.
Nunca fomos catequizados. Fizemos foi Carnaval. O índio vestido de senador do Império. Fingindo de Pitt. Ou figurando nas óperas de Alencar cheio de bons sentimentos portugueses.
Já tínhamos o comunismo. Já tínhamos a língua surrealista. A idade de ouro.
Catiti Catiti
Imara Notiá
Notiá Imara
Ipeju*
A magia e a vida. Tínhamos a relação e a distribuição dos bens físicos, dos bens morais, dos bens dignários. E sabíamos transpor o mistério e a morte com o auxílio de algumas formas gramaticais.
Perguntei a um homem o que era o Direito. Ele me respondeu que era a garantia do exercício da possibilidade. Esse homem chamava-se Galli Mathias. Comia.
Só não há determinismo onde há mistério. Mas que temos nós com isso?
Contra as histórias do homem que começam no Cabo Finisterra. O mundo não datado. Não rubricado. Sem Napoleão. Sem César.
A fixação do progresso por meio de catálogos e aparelhos de televisão. Só a maquinaria. E os transfusores de sangue. Contra as sublimações antagônicas. Trazidas nas caravelas.
Contra a verdade dos povos missionários, definida pela sagacidade de um antropófago, o Visconde de Cairu: – É mentira muitas vezes repetida.
Mas não foram cruzados que vieram. Foram fugitivos de uma civilização que estamos comendo, porque somos fortes e vingativos como o Jabuti.
Se Deus é a consciênda do Universo Incriado, Guaraci é a mãe dos viventes. Jaci é a mãe dos vegetais.
Não tivemos especulação. Mas tínhamos adivinhação. Tínhamos Política que é a ciência da distribuição. E um sistema social-planetário.
As migrações. A fuga dos estados tediosos. Contra as escleroses urbanas. Contra os Conservatórios e o tédio especulativo.
De William James e Voronoff. A transfiguração do Tabu em totem. Antropofagia.
O pater famílias e a criação da Moral da Cegonha: Ignorância real das coisas+ fala de imaginação + sentimento de autoridade ante a prole curiosa.
É preciso partir de um profundo ateísmo para se chegar à idéia de Deus. Mas a caraíba não precisava. Porque tinha Guaraci.
O objetivo criado reage com os Anjos da Queda. Depois Moisés divaga. Que temos nós com isso?
Antes dos portugueses descobrirem o Brasil, o Brasil tinha descoberto a felicidade.
Contra o índio de tocheiro. O índio filho de Maria, afilhado de Catarina de Médicis e genro de D. Antônio de Mariz.
A alegria é a prova dos nove.
No matriarcado de Pindorama.
Contra a Memória fonte do costume. A experiência pessoal renovada.
Somos concretistas. As idéias tomam conta, reagem, queimam gente nas praças públicas. Suprimarnos as idéias e as outras paralisias. Pelos roteiros. Acreditar nos sinais, acreditar nos instrumentos e nas estrelas.
Contra Goethe, a mãe dos Gracos, e a Corte de D. João VI.
A alegria é a prova dos nove.
A luta entre o que se chamaria Incriado e a Criatura – ilustrada pela contradição permanente do homem e o seu Tabu. O amor cotidiano e o modusvivendi capitalista. Antropofagia. Absorção do inimigo sacro. Para transformá-lo em totem. A humana aventura. A terrena finalidade. Porém, só as puras elites conseguiram realizar a antropofagia carnal, que traz em si o mais alto sentido da vida e evita todos os males identificados por Freud, males catequistas. O que se dá não é uma sublimação do instinto sexual. É a escala termométrica do instinto antropofágico. De carnal, ele se torna eletivo e cria a amizade. Afetivo, o amor. Especulativo, a ciência. Desvia-se e transfere-se. Chegamos ao aviltamento. A baixa antropofagia aglomerada nos pecados de catecismo – a inveja, a usura, a calúnia, o assassinato. Peste dos chamados povos cultos e cristianizados, é contra ela que estamos agindo. Antropófagos.
Contra Anchieta cantando as onze mil virgens do céu, na terra de Iracema, – o patriarca João Ramalho fundador de São Paulo.
A nossa independência ainda não foi proclamada. Frape típica de D. João VI: – Meu filho, põe essa coroa na tua cabeça, antes que algum aventureiro o faça! Expulsamos a dinastia. É preciso expulsar o espírito bragantino, as ordenações e o rapé de Maria da Fonte.
Contra a realidade social, vestida e opressora, cadastrada por Freud – a realidade sem complexos, sem loucura, sem prostituições e sem penitenciárias do matriarcado de Pindorama.
OSWALD DE ANDRADE Em Piratininga Ano 374 da Deglutição do Bispo Sardinha." (Revista de Antropofagia, Ano 1, No. 1, maio de 1928.)
Para saber mais sobre Oswalde de Andrade, clique aqui
martes, septiembre 18, 2007
lunes, septiembre 17, 2007
*** - no hay sustantivo cabible a esta definició y/o frase. No hay palabra concreta, que explique.
Dejando el sentimentalismo inexplicable de lado, Rodrigo Maceira creó un sello que se llama SI NO PUEDO BAILAR, NO ES MI REVOLUCIÓN y de donde ha salido el nuevo recopilatorio de musica indie latinoamericana "Porque este océano es el tuyo, es el mío". Desde la web, se puede escuchar algunas de las canciones. Y esperemos, que dentro de poco, podamos comprar el disco en alguna tienda de España!
"Si no puedo bailar, no es mi revolución es un sello/colectivo plural centrado en experiencias de la cultura independiente latinoamericana. Fundamentalmente dedicado a la música, el proyecto, ubicado en las ciudades de Río y São Paulo, tiene planes de extenderse a los territorios de la literatura, de las bellas artes, del cine y del diseño gráfico producidos en el continente. El hecho de que sea una propuesta de integración del arte marginal de Latinoamérica no nos impide de tener preciosas colaboraciones de gente en España o Alemania, por ejemplo. Nuestra revolución no tendrá fronteras.
Porque este océano es el tuyo, es el mío es el primer título de nuestro catálogo. El compilado reúne artistas de Argentina, Brasil, Chile, Colombia, México, Perú, Uruguay y Venezuela, y contiene temas que viajan del indie-rock al folktronic. Están con nosotros El sueño de la casa propia, Javiera Mena, Amelia, Luisa mandou um beijo, Lissa, RadioGrad, Gepe, Resplandor, El mato a un policia motorizado, Ondo, Modular, Coiffeur, Filme, Hacia dos veranos, Apanhador só, Bazar Pamplona y Telegrama."
viernes, septiembre 14, 2007
miércoles, septiembre 12, 2007
EL FRACASO DE LA EDUCACIÓN EN ESPAÑA // IRENE BOADA
Universidades poco competitivas
•Ningún centro de enseñanza superior español figura entre los 150 mejores del mundo
Pero, ¿y las universidades catalanas y españolas? ¿Cuántas figuran entre las 100 mejores del mundo? La respuesta es ninguna. ¿Entre las mejores 150? Tampoco. Ninguna. En cambio, entre las 100 primeras figuran universidades de países con poca población como Nueva Zelanda, con tres millones y medio, o Singapur, con cuatro. Pero todavía llama más la atención que países en vías de desarrollo industrial y social como México, China o India figuren entre las 100 mejores, en cambio ninguna española. Realmente, los resultados a nivel internacional de las universidades catalanas y españolas es pésimo.
POSIBLEMENTE esto sea debido aún a la herencia de la corrupción del franquismo, pero no estaría bien seguir culpando a Franco de las enfermedades actuales de nuestra sociedad. Posiblemente venga de más lejos pero deberíamos ser capaces de hacer frente a las carencias que tenemos comparándonos con otros países y ponernos manos a la obra. La problemática universitaria no es una cuestión solo educativa, limitada a una pequeña élite social. La calidad de las universidades, como instituciones de investigación y productoras de licenciados, tiene implicaciones profundas en la salud económica de las sociedades occidentales.
Tomemos dos ejemplos de la UE. En los últimos 10 años Gran Bretaña e Irlanda se han situado entre los principales países por lo que respecta a crecimiento económico. El nivel de vida ha aumentado enormemente, particularmente en el caso de Irlanda, que ha pasado a conocerse como la economía del Tigre Celta. No es una casualidad que ambos países tengan universidades que están entre las 100 mejores.
Es bien sabido por economistas, gente de negocios y de la política que para que los países de Occidente, con salarios altos, puedan competir de forma efectiva en el mundo de hoy tienen que especializarse en industrias del conocimiento. Los lugares clave para la producción de conocimiento avanzado son los centros orientados a la investigación, las universidades dedicadas a la investigación, en las que se crearán muchos de los productos del mañana. El hecho de que España no tenga ninguna universidad de fama internacional debería ser motivo de gran preocupación. Difícilmente la economía tendrá un buen futuro si este fenómeno no se corrige pronto. La primera universidad en el ranking, la Universitat de Barcelona, solo ocupa el puesto 190.
Por tanto, se trata de una cuestión muy preocupante y profunda. Estos resultados tan pobres de nuestras universidades indican que el trabajo no se hace a través del mérito, sino del amiguismo, aunque sea guarnecido con el disfraz opositor. ¿Cuántas veces hemos escuchado: "Yo no me presento a esta oposición porque la plaza ya está dada y sería una pérdida de tiempo"? ¿Cuántas son las personas científicas catalanas que están exiliadas, en un exilio intelectual, en Inglaterra o en EEUU porque no pueden regresar a Catalunya ya que al haber estudiado fuera no tiene contactos catalanes y, por tanto, ninguna posibilidad de trabajar e investigar en Catalunya. Cuando debería ser a la inversa y la gente que se esfuerza yéndose fuera y formándose debería ser la primera en encontrar lugares de trabajo al volver, ya que puede ofrecer más conocimiento.
Como miembro de la Anglo-Catalan Society, recuerdo que las conversaciones durante la cena de las reuniones anuales giraban en torno al hecho de no poder volver a Catalunya, y estamos hablando de catedráticos universitarios de prestigio internacional. Seguro que en Singapur y en Corea del Sur no dejarían escapar a esos cerebros que se han formado en prestigiosas universidades de vanguardia a nivel internacional. Te encuentras con estudiantes brillantes catalanes que no quieren hacer el doctorado en EEUU porque cuando vuelvan saben que no van a encontrar trabajo. En las circunstancias actuales, no parece muy normal que una universidad catalana generalmente contrate antes a uno de sus propios doctores que un doctorado de Harvard, por ejemplo.
DEBEMOS admitir que nuestra vida académica ha sido bastante corrupta durante generaciones de selecciones de profesorado no siempre basadas en los méritos. Esta es la verdad y es preciso que seamos capaces de enfrentarnos a ello con tal de cambiarla. Porque, si las universidades no son capaces de reformarse, nuestras perspectivas futuras son preocupantes y seguiremos siendo un país de camareros mientras el sureste de Asia, por ejemplo, aprovecha el tiempo. Mientras nosotros nos dedicamos a hablar del sexo de los ángeles, los chinos ya tienen universidades que figuran en las mejores 10 del ranking. Por mucho que estemos cómodamente instalados en la cuna europea, si no nos ponemos las pilas y realizamos una reforma verdadera, el dormir de ahora lo pagarán nuestros hijos o nietos, sean de origen magrebí, ecuatoriano o de viejos catalanes.
jueves, septiembre 06, 2007


O governo de Barcelona criou mais uma campanha bem interessante para conscientizar a galera que ainda não aprendeu a lei da operação praia limpa. São super-heróis que salvam as praias de Barcelona contra a sujeira deixada por todos ( ou quase todos) durante o verão. São eles a Menina Maravilha, o Super Menino Limpo, o Salvador das Praias e a Protetora da Areia; e se espalham em forma de painéis coloridos por todas as praias lutando contra o lixo mais corriqueiro. Chama a atenção, e espero que tenha dado resultado!
martes, septiembre 04, 2007
temaserfomo
termosfameo
tremesfooma
metrofasemo
mortemesafo
amorfotemes
emarometesf
eramosfetom
fetomormesa
mesamorfeto
efatormesom
maefortosem
saotemorfem
termosefoma
faseortomem
motormefase
matermofeso
metamorfose
poema metaformose por paulo leminski
sábado, septiembre 01, 2007
viernes, agosto 31, 2007
La casa de l'Oscar
La casa de l'Oscar era el somni de la familia. Hi habia el terreny de Iguatemi, hi havia el avantprojecte, regal del propi, hi habia la promesa de que algun dia viuriem a la casa de l'Oscar. Vaig créixer plè de impaciència perque el meu pare, encara que fos el amo del Museu del Ipiranga, mai va estalviar diners per construir la casa de l'Oscar. Mes endevant, en una crisis, en compte de vendre el museu amb els trastos de dins, el pare va vendre el terreny de la Iguatemi. Daquesta manera la casa de l'Oscar, abans de existir, va ser aterrarada. O s'ha quedat intacta, suspensa en el aire, com la casa en el racò de Manuel Bandeira.
Em vaig sentir traicionat, em vaig tornar un rebel, vaig insultar el pare, vaig axeicar la mà contra ma mare i vaig sortir correns per la porta de la nostra casa vella i normanda: nomès torno a casa cuan sigui la casa de l'Oscar! Llavors, em van internar en un col.legi a Cataguazes, projecte de l'Oscar. Vaig viure sis mesos en aquell edifici de l'Oscar, em va semblar poc, vaig decidir ser Oscar jo mateix. Vaig tornar a São Paulo, estudiaba geometria descriptiva, vaig aprobar la selectivitat i era el pitjor alumne de l'aula. Pero al profesor de topografia, que em va suspendra en el examen oral, vaig contestar quiet: a casa meva tinc un tub amb la casa de l'Oscar.
Despres vaig deixar l'arquitectura i em vaig fer aprenent de Tom Jobim. Cuan la meva música surt bona, penso que s'assembla música de Tom Jobim. Música de Tom, en el meu cap, es la casa de l'Oscar.
Per Chico Buarque - Poemas, testemunhos, cartas - 2000
jueves, agosto 30, 2007

Perfeito para quando se trabalha no computador...
http://www.radiolaurbana.com.br/index.asp?fuseaction=Conteudo&ParentID=3












